In de zomer van 1979 sluit de Amerikaanse Luchtmacht een sectie van Area 51. Alle materialen worden per trein vervoerd naar een opslagplaats in Ohio. De trein wordt echter aangereden door een truck en ontspoort. Een groepje kinderen, dat bezig is om hun eigen zombie-film te maken met hun ‘Super 8′ camera, stuit op de ravage. Al snel wordt vermoed dat het niet om een ongeluk gaat, als er plotseling verdwijningen plaatsvinden en onverklaarbare dingen gebeuren. Een lokale sheriff probeert het mysterie te ontrafelen, maar wil hij de angstaanjagende en onmenselijke waarheid wel weten?

Wie denkt dat regisseur J.J. Abrams (bedenker van de tv-series Lost en Alias) een meester is in het creëeren van spanning en monsters, komt na het zien van deze film bedrogen uit. Spanning heeft de film zeker, al gaat dit met de jeugdige hoofdrolspelers voornamelijk de kant op van films als ‘Stand By Me’ en ‘The Goonies’. De special effects zijn prima uitgewerkt, maar het verhaal rond het treinmysterie komt rommelig over. Het is dan ook een tegenvaller wanneer de ontknoping zo eenvoudig wordt afgedaan, een uitwerking als die van ‘The Myst’ (Frank Darabont) had de film niet misstaan.

In All Stars 2: Old Stars zorgt het onverwachte huwelijk van één van de jongens ervoor dat ze zichzelf trakteren op een ‘ouderwets trainingskamp’ in de vorm van een lang weekend Barcelona. De voetbalwedstrijd Barcelona – Real Madrid vormt het hoogtepunt van dit tripje. Maar bij de Swift Boys gaat uiteraard niets volgens planning. Noodgedwongen moeten ze zich met het busje van Harry’s Tuincentrum haasten over de Duitse en Franse wegen om te zorgen dat ze op tijd in Barcelona aankomen. Gaandeweg vragen de jongens zich af of ze wel zijn geworden wie ze wilden zijn. Of ze het leven leiden dat ze ooit voor ogen hadden. En of de ‘tweede helft’ nu al begonnen is…

Veertien jaar na de eerste film en de tussenliggende televisieserie, leek te tijd rijp voor een vervolg. Het vervolg heeft dezelfde personages uit het origineel, inclusief Willem die in de serie overleed, Johnny en Bram gespeeld door de originele acteurs, maar helaas zonder de te vroeg overleden Antonie Kamerling. Cas Jansen vervangt hem als zijn broer Nemo. In tegenstelling tot het origineel bevat dit vervolg weinig voetbalscenes, maar gaat het vooral om de vriendschap tussen de 7 kameraden en de jaren die verstreken zijn. Wat dat betreft heeft All Stars 2 meer drama, hoewel er ook genoeg te lachen valt, voornamelijk op de duitse camping.  Deze roadmovie verliest halverwege aan tempo en komt dan te langdradig over, maar maakt het goed met voldoende overtuigend drama en een mooi eerbetoon aan Antonie Kamerling.

In het Gooi verlopen de levens van de vier vriendinnen alles behalve soepel. Cheryl’s man, Martin, wordt weer behoorlijk afgeleid door ander vrouwelijk schoon. Claires dochter en dus ook haar kleinzoon vertrekken naar Burkina Faso voor drie jaar. Roelien is van slag omdat ze een bejaarde heeft geslagen en tot overmaat van ramp besluit Vlinder bij haar vader te gaan wonen, omdat ze haar moeder een slet vindt. De dames zijn hard toe aan een vakantie om weer een beetje tot zichzelf te komen. Ze pakken hun koffers en vertrekken naar Frankrijk. Eenmaal daar realiseren ze zich hoe belangrijk vriendschap eigenlijk is.

Puur op basis van de naam heeft ‘Gooische Vrouwen’ veel kijkers naar de bioscoop gelokt, de kwaliteit van de film is echter niet zo hoog als de serie. Voordeel is dat de personage geen introductie nodig hebben en dat het verhaal verder kan gaan waar de serie gebleven was. Het tempo van het verhaal en de onderwerpen blijven teveel op de vlakte, er zit weinig verrassing in deze uitwerking. De uitwerking van de serie is stukken beter en het feit dat de gooische vrouwen naar het buitenland trokken heeft de film helaas weinig toegevoegde waarde gegeven.

Maarten (Paul de Leeuw) en Molly (Karina Smulders) hebben een hele bijzondere band met elkaar. Sinds het overlijden van hun ouders is Maarten verantwoordelijk voor de opvoeding van zijn kleine zusje. Gesteund door zijn beste vriendin Reina (Lineke Rijxman) heeft hij Molly groot gebracht tot een zelfverzekerde, jonge vrouw. Wél heeft Maarten zichzelf hiervoor compleet weggecijferd. Als Molly plotseling aankondigt dat ze gaat samenwonen, wordt hij geconfronteerd met het zogenaamde ‘lege-nest syndroom’. Zowel Maarten als Molly hebben de grootste moeite om te wennen aan hun nieuwe levensfase en raken steeds verder van elkaar verwijderd. Maar dan slaat het noodlot toe en wordt Molly ziek. Ze worden gedwongen om rigoureuze keuzes te maken.

Een film waarvan de verwachting was dat deze erg veel op drama zou leunen, maar die in de praktijk meer romantisch met een tikkeltje humor blijkt te zijn. Emotioneel zwaar wordt het eigenlijk nooit, omdat het verhaal in eerste instantie voortkabbelt over de relatie tussen broer en zus (en vrienden) en pas daarna de ziekte ter sprake komt. Er is dan echter maar weinig tijd over om op de emotie van de kijker te spelen. Toch is het slot van de film fraai.

Colter Stevens (Jake Gyllenhaal) wordt met een schok wakker in een trein op weg naar Chicago. Hoewel de passagiers hem lijken te kennen heeft hij geen idee waar – of wie – hij is. Het laatste wat hij zich herinnert is een helikoptermissie in Afghanistan. Nu zit hij in het lichaam van iemand anders, maar voor hij iets kan doen vernietigt een bomexplosie het complete treinstel en alle passagiers…

Een film die lijkt te willen meeliften op 'The Butterfly Effect' en 'Donnie Darko', maar die door de vage eerste 20 minuten meteen al gedeeltelijk de aandacht kwijt is. Wie hoopt iets even briljant als 'Inception' te zien komt bedrogen uit, daarvoor is het verhaal redelijk vergezocht. Tegen de tijd dat het verhaal duidelijker wordt, nadert de film al zijn einde en dat is veel te laat. De ontknoping einde maakt ook te weinig los en komt onvoldoende overtuigend over, wat dat betreft is 'Moon' van regisseur Duncan Jones een veel betere vertaling van zijn mogelijkheden.

John en Emma Collingwood en hun dochter Mari verblijven in een vakantiehuis in de bossen. Mari krijgt toestemming van haar ouders om haar vriendin Paige op te zoeken in het nabijgelegen dorp. Maar wanneer het tweetal daar in de handen van een groepje criminelen terechtkomt, worden ze ontvoerd…

Spijkerharde horror/thriller met een gemoedelijk begin, dat steeds geweldadiger en rauwer wordt. Extreme beelden en handelingen worden niet geschuwd, waardoor de criminelen een nog meer angstaanjagender uitstraling krijgt en deze rol met veel overtuiging vertolkt. De film heeft een hoog tempo en veel spanning, tot zijn sommige scenes enorm over-the-top. Met name richting het einde is de geloofwaardigheid ver te zoeken en wordt de uitwerking, hoe bloederig die soms ook mag zijn, bij vlagen zelfs lachwekkend en weinig serieus te nemen.

Het leven lijkt perfect voor John Brennan. Totdat zijn vrouw Lara opgepakt wordt voor een gruwelijke moord die ze niet heeft gepleegd. Drie jaar later doet John er alles aan om zijn gezin bij elkaar te houden. Hij voedt hun zoon op, geeft les op school en doet er alles aan om haar onschuld te bewijzen. Als ook het laatste beroep wordt afgewezen en Lara suxefcidaal wordt besluit John dat er maar xe9xe9n oplossing mogelijk is; hij moet zijn vrouw uit de gevangenis bevrijden. Hij bedenkt een gedetailleerd vluchtplan en stort zich in een gevaarlijke en onbekende wereld. Uiteindelijk alles op het spel zettend voor de liefde van zijn leven. Remake van de Franse film Pour Elle.

Josh (Patrick Wilson) en Renai (Rose Byrne) zijn een gelukkig koppel met kinderen dat verhuist naar een nieuwe woning. Maar het blijkt dat het huis problemen heeft met de nieuwe familie: vreemde en angstaanjagende dingen gebeuren en schijnen voornamelijk betrekking te hebben op hun jonge zoon Dalton (Ty Simpkins).

Remco is 12 jaar. Hij is een getalenteerd en fanatiek voetballertje met maar xe9xe9n droom: te mogen spelen in het Nederlands Elftal. Zelfs de tekst van het Wilhelmus kent hij al uit zijn hoofd. Zijn vader Erik is minstens net zo fanatiek in het coachen van Remco. Hij weet altijd alles beter en heeft altijd overal commentaar op. Remco's moeder Sylvia is altijd lief en zorgt ervoor dat haar 'mannen' en dochtertje Suzan niks te kort komen. Als zijn vader plotseling sterft, stort Remco's wereld in. Hij heeft zelfs geen zin meer om te voetballen. Zijn Surinaamse voetbalvriendje Winston vraagt zijn oma om hulp. Zij weet namelijk een manier om in contact te komen met Remco's overleden vader. Dan raakt Remco geblesseerd. Van de dokter mag hij nooit meer voetballen, omdat zijn enkelbanden heel erg zijn opgerekt. Samen met zijn vriendinnetje Anneke verzint hij een plannetje om toch mee te doen aan de selectiewedstrijd. Zal het hem lukken zijn droom te verwezenlijken?

Bij het bekijken van deze film kwam als het eerste de vraag op: "Hey, is dat niet dat joch van 'Brief voor de Koning'? En inderdaad, hoofdrolspeler Yannick van de Velde (zoon van regisseur Jean van de Velde), speelt ook hierin de hoofdrol, als is hij in deze film nog wat jaren jonger. Hij speelt zijn rol als fanatieke voetballer goed, maar toch is voetbal in het verhaal een belangrijke bijzaak en ligt de nadruk op de rouwverwerking om zijn overleden vader. Hierin maakt de film helaas niet de gevoelens los die hij beoogt, als kijker blijf je het idee hebben naar een jeugdfilm te kijken wat dit natuurlijk ook is. Voor een jeugdfilm toch goed te doen, met name door Thomas Acda die het meest overtuigd van alle acteurs.

Maggie (Anne Hathaway) is een vrolijke vrije geest, die zich door niets en niemand laat binden. Ze komt haar gelijke tegen in Jamie (Jake Gyllenhaal), wiens onstuitbare en vrijwel feilloze charme hem goed van dienst is bij de vrouwen. Zijn kwaliteiten komen ook van pas in de moordende concurrentiestrijd in de verkoop van farmaceutische middelen. De ontluikende en onconventionele relatie van Maggie en Jamie overvalt hen allebei, wanneer hun zorgeloze verhouding voor beiden steeds belangrijker wordt. Ze raken verslaafd aan de ultieme drug: de liefde.

Aan deze film moeten het liefst zo min mogelijk woorden worden besteed, want wat een teleurstellende vertoning bleek dit te zijn. Voor het komische aspect is slechts 1 keer heel voorzichtig gegrinnikt, de uitwerking van het drama hield ook te wensen over met uitzondering van de laatste 5 minuten. Toen was de aandacht echter al zo enorm verslapt, dat de film de eerdere anderhalf uur, waarin amper iets boeiends gebeurde, nooit meer kon goedmaken. Een teleurstellende film om snel te vergeten.